W 1880 roku rodzina Preibischów zakupiła lokalny młyn. Dwadzieścia lat później spłonął on w pożarze, ale szybko został odbudowany i wyposażony w najnowocześniejsze maszyny; od 1903 roku był zasilany energią elektryczną z własnej elektrowni. Młyn był wynajmowany, a w 1917 roku nabył go Franz Sommer, który założył w nim piekarnię. W 1925 roku przejął go młynarz Emil Michel i prowadził go aż do wysiedlenia. Na początku lat 60. młyn został zburzony.

Od 1886 roku rodzina Preibischów była również właścicielem lokalnego tartaku, który był dalej wynajmowany i według dostępnych danych funkcjonował jeszcze w 1936 roku.

Fabryka tekstylna potrzebowała dużych ilości wody, którą czerpała ze strumienia Olešky. Preibischowie zlecili budowę własnego stawu w Dětřichovie, który służył jako zbiornik wodny i źródło energii. Znajduje się on na obrzeżach wsi do dziś.

Ciekawostka:

W latach 60., kiedy w wielu miejscach w gminie przeprowadzano melioracje, niedaleko stawu Preibischowego dokonano makabrycznego odkrycia około 14 ciał. Według relacji nieżyjących już świadków, do Dětřichova wezwano żołnierzy, którzy przeprowadzili ekshumację. Ciała zostały załadowane do drewnianych skrzyń na wojskowe samochody i wywiezione, prawdopodobnie w celu spalenia w krematorium w Libercu. Czy była to zbrodnia popełniona po II wojnie światowej na ludności niemieckiej, prawdopodobnie nigdy się nie dowiemy. Na całą sprawę nałożono embargo informacyjne i nigdzie nie wolno było o tym pisać ani słowa!